نامه دیگر به مسئولین

بسمه تعالی

 

با سلام به پیشگاه آقا امام زمان ( عج ) و درود به روح پر فتوح حضرت امام خمینی بنیانگذار جمهوری اسلامی ایران و آرزوی سلامتی و طول عمر مقام معظم رهبری

_ ما جمعی از کارکنان 118 مخابرات بخش خصوصی هستیم ، به دلیل مشکلات عدیده ای که در این اداره با آن روبرو هستیم چاره ای نیافتیم مگر کمک و استمداد از رسانه های گروهی برای انعکاس درد دل این جماعت 900 نفره.

 باشد تا چشمی ببیند، گوشی بشنود، قدمی برداشته شود تا دستی گرفته شود.

_ حتما" شنیده اید ، 118تا پایان مرداد ماه به منازل میرود و اپراتور هامی توانند از منزل پاسخگوی مردم در خصوص اطلاعات 118 باشند. شاید برای شنوندگان این خبر، سخن مسئولین ما،در نوع خود ابتکاری بسیار جالب باشد اما اگر کمی به طرح از دید منطقی نگاه کنیم مشکلات و ایرادات اساسی بر آن وارد است که مستقیما" این مشکلات متوجه ما و خانواده ما خواهد بود که از این منظر آسیب جدی به بنیان و اساس خانواده ها وارد می شود.در این حال بسیار خوب است ضمن بررسی اظهارات یکطرفه مسئولین در خصوص مزایای طرح،نیم نگاهی عاقلانه به معایب آن داشته باشند و حرف دل اپراتور ها را نیز منعکس کنند.

حضور مسئولین مخابراتی در مقابل دوربین و خبرنگاران روزنامه ها که به صورت یکطرفه صورت می گیردهیچ دلیلی بر مطلوب بودن طرح نیست.ارائه نظرات اپراتورها می تواند در بررسی نقطه قوت و ضعف طرح بسیار موثر باشد

_ طرح مسئله کار در منزل و پاسخگوئی به مشترکان 118 در خانه ، تمام سیستم فکری و کاری ما را آشفته نموده است .اجرای این طرح یعنی ادغام کار و زندگی، اساس آرامش خانوادگی را با توجه به نوع کار ما، در معرض خطر قرار داده است. اگر حرف رئیس مخابرات استان تهران را جدی بگیریم که مسئله کار در منزل پدیده ی جدیدی نیست و از 15 سال پیش در آمریکا مرسوم بوده ودر بسیاری از کشورهای اروپائی نیز اجرا می شود،باید به فرهنگ و اعتقادات خودمان شک کنیم و بالعکس اگر آن را شوخی فرض کنیم در این مورد فرهنگ خانوادگی امان دچار در هم ریختگی نخواهد شد.تعریف و قوام خانواده در جوامع غربی با فرهنگ اسلامی ما بسیار فرق دارد. اعتقادات و تعصبات خانوادگی با اجرای این طرح یا از بین میرود یا اجازه کار در منزل را به ما نمی دهد. کدام زوج جوان و خانواده ایرانی حاضر می شود محل استراحت خود را به محل کار و یا به تعبیر رئیس مخابرات استان تهران در جهت توسعه و ازدیاد مراکز پاسخگوئی اطلاعات تلفن شهری تهران تبدیل کند و هر روز شاهد رفت و آمد مسئولین  ریز و درشت اداری و فنی، جهت بازدید و یا تعمیر دستگاهها به حریم خصوصی خود شوند. کمی به خود بیائیم ابتدا یک سوزن به خود بزنیم سپس یک جوالدوز به دیگران.چرا باید تاوان کمبود جا و ضرورت توسعه فنی را اپراتورها پرداخت کنند دیواری کوتاه تر از ما نیست. چرا از سالن های متمرکز در مناطق مخابراتی جهت این کار استفاده نمی شود تا اپراتور ها بر اساس آدرس منزل در نزدیکترین مرکز پاسخگوئی مشغول بکار شوند.

_ در شرایطی که اکثر ما مستاجر و در خانه هائی با متراژهای پائین زندگی می کنیم ، نه فضائی برای اختصاص دادن به کار داریم و نه خانواده و صاحبخانه ها اجازه چنین کاری را به ما می دهند. این طرح باعث شده تا صاحبخانه ها به دلیل تغییر محل سکونت به تجاری ، پیش پرداخت و اجاره خانه را افزایش دهند . علاوه بر این اگر تجهیزات نصب شده و دستگاههایمان خراب شود باید شاهد رفت و آمد تعمیر کاران به خانه خود باشیم که ممکن است گاهی در طول روز چند بار اتفاق بیفتد و این در محله و مجتمع های مسکونی وجهه خوبی نخواهد داشت و خود ناهنجاری هائی را بوجود خواهد آورد و نیز اگر بخواهیم روزی ، منزل را عوض کنیم و یا صاحبخانه جوابمان کند ،تکلیف کار و وقفه ای که در کارمان ایجاد می شود چیست. در اداره ای که برای هر دقیقه تاخیر و کم کاری 250 ریال جریمه میشویم ، جریمه چندین ساعت خرابی دستگاه و چندین روز وقفه کاری بر عهده کیست؟

_ با توجه به مشکلات مادی و اقتصادی که شاید 98% کارکنان این مرکز با آن مواجه می باشند و مسئولین نیز بر این امر واقف هستند، از آن برای رسیدن به هدف های خود و اهرمهائی برای ساکت کردن ما استفاده می کنند مگر حقوق ما چقدر است که باید زندگی امان را، آبرو و حیثیت امان را در اختیار اداره قرار دهیم ،بیش از 7 ساعت کار طاقت فرسا در روز و تحمل هزاران بد و بیراه و ناسزا شنیدن، فشار کاری و رسیدن به حد نصاب مورد قبول آماری، همه و همه به امید آن است که در پایان کار با دنیائی از امید راهی منزل شویم تا در کنار خانواده خود فارغ از هیاهوهای کاری و  اجتماعی ،کمی آسوده باشیم و کانون خانواده امان را سر و سامان بدهیم ولی با این طرح هیاهوهای کاری واداری ، امر و نهی های مسئولین، وارد محیط گرم خانواده امان می شود و دیگر روی آسایش را در خانه نخواهیم دید.

_ در طرح ادغام کار و زندگی کلیه تجهیزات منصوبه که از آن نام می برند یک خط تلفن شخصی منزل خودمان می باشد بعلاوه یک خط تلفن دیگر و یک دستگاه کامپیوتر که هزینه های این دو به صورت اقساط از حقوقمان کم خواهد شد و نیز هزینه نگهداری و تعمیرات آنها به عهده خودمان است و به آن اضافه کنید مصارف آب ، برق،گاز و........ و سرمایه های دیگر که در این طرح از ما هزینه می شود ، چه مقدار از حقوق را برایمان باقی خواهد گذاشت؟ حال قضاوت کنید چگونه می شود باور کنیم که حقوقمان کسر نشود و تغییری در وضعیت حقوقی پیش نیاید. بسیاری از ما دارای فرزندانی هستیم که در منزل به ما اجازه نمی دهند به راحتی کار کنیم . اینها واقعیت هائی است که مسئولین به آن توجه نکرده اند. آیا مسئولی پیدا می شود که دفتر ریاست خود را به اتاق خواب منزلش منتقل کند و در آنجا با خیالی راحت ضمن آنکه به امور منزل و تربیت فرزندان خود رسیدگی می کند به خدمت رسانی مردم نیز مشغول باشد و در عین حال از لطفی که شاملش شده و او را ازگرما و تردد در هوای آلوده شهر معاف نموده خوشحال باشد.

_ در بدو اعلام طرح نظرات و مخالفت های خود را به مسئولین اداره خدمات مخابراتی اعلام نمودیم اما دریغ از یک بار ترتیب اثر دادن . هربار با شدت عمل بیشتری با این موضوع بر خورد کردند و به اچرای صد در صد طرح که دستور، رسیده از بالاست اشاره کردند. به اتفاق همکاران در جلوی مجلس شورای اسلامی تجمع کردیم تا حرفمان را بزنیم و از نمایندگان در خواست کمک کردیم ولی مسئولین اداره اجازه حرف زدن نمایندگان انتخابی امان را با رئیس مجلس ندادند و با وعده و وعید و تهدید به اخراج ما را ساکت کردند.در مصاحبه های خود اجرای این طرح را آزمایشی و اختیاری عنوان کرده و گفته اند اجرای این طرح هیچ تغییری در روند و نحوه قراردادهای افراد ایجاد نخواهد کرد در حالیکه با گذشت چند ماه از اتمام قراردادمان ، در تاریخ 2/5/1385 مجبور به امضای قرارداد جدیدی شدیم که در آن یک بند با خودکار اضافه کرده اند مبنی بر اینکه اپراتورها با هر شرایط و در هر مکانی که پیمانکار تعیین کند موظف به پاسخگوئی می باشد در غیر اینصورت پیمانکار هر تصمیمی میتواند در مورد ما بگیرد این تغییر واضح و آشکار در قرارداد را چگونه می توان توجیه کرد آیا اخراج تدریجی نیست. دم خروس را باور کنیم یا قسم حضرت عباس را.

_ با این طرح امنیت شغلی و آینده کاریمان در معرض تهدید جدی قرار می گیرد . تقریبا" تمامی همکاران راضی به این کار نیستند. اجباری بودن طرح و خانه نشین کردن همکاران معنی ای غیر از اخراج دارد؟!

ظلمی که به واسطه این طرح بر ما وارد می شود پیامد های اجتماعی بدی را به دنبال دارد. چرا ناهنجاری ای بوجود بیاید که دنبال راه حل برای آن بگردیم. دستگاه عریض و طویلی چون مخابرات ، با آن همه هزینه های ضروری و غیر ضروری ، اگر نتواند یک ساختمان خریداری و یا اجاره کند چگونه داعیه توسعه را دارد و چگونه راضی می شود بدون رضایت اپراتورها از سرمایه آنان برای خود خرج کندو افتخارش را در کنفرانس های مطبوعاتی به نام خود ثبت کند!

 

_ ما معتقدیم که بر روی این طرح کار کارشناسی صورت نگرفته است و تصمیم کار در منزل بسیار عجولانه گرفته شده است و شرایط اپراتورها به عنوان عنصر اصلی این طرح که تمام سرمایه خود را در اختیار مخابرات می گذارد در نظر گرفته نشده است و با او از موضع ارباب و رعیتی برخورد شده است.

 

_ اصولا" در هر طرح و برنامه ای کلیه مجموعه های ذیربط در رابطه تنگاتنگ به بیان نظرات و بررسی طرح می پردازند. حال آنکه در این طرح هیچ اپراتوری به عنوان کارشناس در تدوین آن شرکت نداشته است و مسئولین طراح با هدف رفع مشکل تخلیه ساختمان به اجرای طرح اصرار می ورزند.

 

_ ما چگونه می توانیم اختیار کار و زندگی خود را داشته باشیم در حالی که دیگران برای زندگی کردن ما تعیین تکلیف می کنند اگر این پیشنهاد از طرف اپراتورها بود مخابرات می توانست با گرفتن امتیاز، طرح خود را در چارچوب قرارداد خاص پیاده کند ولی این طرح یک دستور اکید مدیریتی است برای تبدیل منزل شخصی به محل کار با امتیازات خاص برای مخابرات.

 

_ در پایان خدا را شاهد می گیریم که همه هدفمان از این نامه فقط آن است که همانطور مردم شریف ، مصاحبه ها و سخنان مسئولین را می شنوند ، حرف ما را نیز بشنوند و این طرح را با حضور طرفین بررسی و نقد کنند. مطمئنا" هر کسی تنها به محکمه برود راضی بر می گردد.

 

با تشکر

جمعی از کارکنان مخابرات بخش خصوصی

118